Λίγη μουσική επιλεγμένη από μένα...

Όταν ένας άνθρωπος...

Όταν ένας άνθρωπος,
περπατάει μόνος στον δρόμο…
σκυφτός…
Ποτέ μην τον ενοχλήσεις.

Όταν ο ίδιος ο άνθρωπος, σκυφτός όπως είναι…
τον δεις να χαμογελάει…
σε μία λακκούβα με νερό…
Μην τον ενοχλήσεις.

Άστον μόνο του ΕΚΕΙ…
… να θαυμάζει τα δάκρυα του.

Κάθεται πάνω από την λακκούβα
και κοιτάει το πρόσωπο του στο νερό.

Γιατί εκεί όπως είναι καθρεφτίζοντας..
βλέπει ότι… οι λίγες σταγόνες δακρύων που χύνει…

Είναι τόσο ελάχιστες,
τόσο μικρές φαίνονται μπροστά στο νερό…
… μιας μικρής λακούβας!

Έτσι σκυφτός όπως είναι…
αντιλαμβάνεται ότι ο πόνος έχει άλλη διάσταση.

Ο ανθρώπινος πόνος μπροστά.. στην ανθρώπινη ύπαρξη…
δείχνει τόσο μεγάλος τόσο βαρύς.
Όταν αντιληφθείς όμως ότι…
η ίδια η ζωή, η ίδια η ανθρώπινη ύπαρξη…
είναι τόσο Μεγάλη…

Τότε… τότε αντιλαμβάνεσαι ότι…
δεν πρέπει να στεναχωριέσαι.
Για τίποτε.
Πολύ απλά,
ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ.

Να αγαπάς ακόμη και τις δυσκολίες.
Να αγαπάς ακόμη και αυτούς που σε πίκραναν.
Να αγαπάς ακόμη και τον εαυτό σου.

Το σύμπαν

Μιλάω για αυτές τις σκέψεις…
που σου έρχονται όταν…

όταν έρθεις σε ένα χώρο όπως το αεροδρόμιο,
γεμάτο φώτα… τεράστιο απλωμένο…

με αεροπλάνα…με ανθρώπους…

Μιλάω για αυτές τις σκέψεις…
που κάνεις…

…όταν κλείνεις τα μάτια σου σε έναν τέτοιο χώρο.

Αγνοείς τι υπάρχει μεταξύ εσένα…
και σε αυτό που σκέφτεσαι.

Αγνοείς την απόσταση…

Αγνοείς την ώρα…

Δεν σε νοιάζει τι ώρα είναι…

Σκέφτεσαι κάποιον στην άλλη άκρη του πλανήτη

Πιθανών την ίδια στιγμή
και αυτός να σκέφτεται
να γράφει τις σκέψεις του,
να ζει κάτι παρόμοιο με σένα.

Σε κάτι τέτοιους χώρους είναι που…
αξίζει να βλέπεις τα αστέρια…
γιατί ξέρεις τα αστέρια δεν είναι μακριά..

Να.. έτσι το χέρι τεντώνεις και τα ακουμπάς.

Δικά σου είναι!

Έτσι μας λέγανε και παιδιά…

Μην δείχνεις τα αστέρια ΔΕΝ κάνει!

Λες και φοβούνται τα αστέρια ο κόσμος…

Λες και αν τα ακουμπήσεις κάτι θα γίνει δηλαδή!

Έτσι και εγώ μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι τα αστέρια…
πρέπει να τα δείχνεις…
πρέπει να τα ακουμπάς…
πολλές φορές να γίνεσαι ένα με αυτά.

Να γίνεσαι και εσύ ένα αστέρι!

Να γίνεσαι ένας περαστικός…

Ένας περαστικός που «τραβάει» τα βλέμματα πάνω του.

Όχι γιατί είναι κάτι παραπάνω από άλλους…

Αλλά σέρνει κάτι μαζί του…
άλλοι το είπανε άυρα…

άλλοι το είπανε τύχη…
Εγώ το λέω απλά πιστεύω…

Δεν είσαι παρά ένας απλός διαβάτης που περπατάει…
… αλλά που πιστεύει στον εαυτό του…
Η δύναμη, εκπέμπεται με τόση … ευκολία που…

Θαρρείς, ότι όλοι γύρω του μπορούν να την εισπράξουν αυτόματα…
ακαριαία όπως θα έλεγα.

Πολλές φορές δεν είναι που,
καθώς κάθεσαι μόνος και παρατηρείς τα αστέρια
θυμάσαι πως… μικρό παιδί σαν ήσουνα,
τα βράδια πεταγόσουνα..
άνοιγες την πόρτα, έβγαινες στο μπαλκόνι, κοίταζες έξω

Κοίταζες τον ουρανό, έβλεπες τα αστέρια…και τότε…
Ησύχαζες…

Μαγική στιγμή…

Κοίταζες το απέραντο σύμπαν …

Αυτό το απέραντο που διαστέλλεται με τρομερό ρυθμό.

Που δεν μπορείς να συλλάβεις..
.. και.. ηρεμούσες!

Τον άνθρωπο τον ηρεμεί το απέραντο.

Τον άνθρωπο τον ηρεμεί να κάθεται
σε μία παραλία και να βλέπει την θάλασσα.

Να βλέπει τα κύματα… το βλέμμα του να χάαανεται στο γαλάζιο.

Τόσο μακριά που να μην ξέρεις τι βλέπεις

Ουρανό ή Θάλασσα.

Ο ουρανός… Ο ουρανός δεν είναι παρά…
η προέκταση της θάλασσας.

Και η θάλασσα, η προέκταση του ουρανού.

Αλήθεια… ο ουρανός ακουμπάει την Θάλασσα.

(Πάντα το σκεφτόμουν αυτό, πάντα με απασχολούσε)

Έτσι και οι σκέψεις ..
Οι σκέψεις ακουμπάνε το σύμπαν;
ή απλά το Φαντάζονται;

Το συγκλονιστικό τραγούδι άκουσα.

Το συγκλονιστικό τραγούδι σαν άκουσα, δάκρυσα,
Μου χάρισε το πιο γλυκό ταξίδι, για αυτό σ’ αγάπησα.

Τα σύννεφά και οι θάλασσες ένα είναι.
Αρκεί από ψηλά μια φορά να τα κοιτάξεις.

Μικρός (μικρή) σαν ήσουν…
…ένα σπίτι πάνω στα σύννεφα ονειρεύτηκες.

Από εκεί κάθε πρωί στα σύννεφα θα κολυμπούσες και θα θυμόσουν όλα όσα ξέχασες μεγαλώνοντας.

Θα έδειχνες στους ναυαγούς της ζωής τον δρόμο
Και αυτοί γελαστοί, θα σου χτυπούσαν στον ώμο.

Αρκεί μια βόλτα στα ψηλά για να καταλάβεις ότι...
η γη σύνορα δεν έχει, ο νους σύνορα δεν βάζει.

Αρκεί μια βόλτα στα ψηλά για να διαπιστώσεις ότι...
στην γη δεν υπάρχουν ευθείες, μα μόνο στροφές.

Επιστρέφοντας λοιπόν από τα όνειρα, σας λέω…
Η ανθρώπινη δημιουργία, αγγίζει το τέλειο όταν…
… όταν με το συναίσθημα ένα γίνει…

Το συγκλονιστικό τραγούδι σαν άκουσα, δάκρυσα,
Μου χάρισε το πιο γλυκό ταξίδι, για αυτό τ’ αγάπησα.

Δύο και επτά το πρωί…

Η ώρα δύο και επτά το πρωί…
…και εγώ επιμένω να εκφράσω αυτά που αισθάνομαι.
Τόσα πολλά και τόσα λίγα.
Πολλά… γιατί όταν τα μάτια μου κλείνω…
Κάτι μέσα μου ανάβει το φως της καρδιάς, το φως της ψυχής.

Όμορφες σκέψεις με νανουρίζουν
τόσο γλυκά που θέλω να τις μοιραστώ και με άλλους.

Δύο και επτά το πρωί και νιώθω…
κοιτώντας τα αστέρια …
ότι όλο το σύμπαν με σκεπάζει…
με χαϊδεύει σαν παιδάκι.

Νιώθω τόσο όμορφα που…
Θέλω να αγκαλιάσω όλον τον κόσμο…

Life Style

Διακοσμητικοί πίνακες, σε κρύους τοίχους
παράγωνα ανέμπνευστοι μα επώνυμοι,
παχυλές υπογραφές, σε ασήμαντα θέματα.
Καταναλωτική τέχνη, καλώς ήλθες!

Αυτομαστιγώνουμε την έμπνευση,
μα σώμα δίχως νου, δεν πονά,
λερναία ύδρα, το life style σε εξόντωσε.

Η επίθεσή τους πέτυχε,
ο τρόπος σκέψης άλλαξε,
διαβρώθηκε, παραβιάστηκε.
Κενή αμφισβήτηση, όλοι σε υπηρετούν τώρα.

του Δημήτρη Ζ.

Λίμνη Παμβώτιδα

Συννεφιασμένη λίμνη, θυμωμένος ουρανός,
πνίγουν αυτά που κάνει ο πολιτισμός.
Κτίρια ψηλά, γυμνά, αποπνικτικά
ψηλά βουνά που τα κοιτάνε, μελαγχολικά.

Δηλητηριασμένη ζεις εκεί, κυρά Φροσύνη,
με δυο τρεις στίχους μου, σου δίνω ευγνωμοσύνη.

Τα πράσινά σου μάτια, γίναν μαύρα απ’ τον θυμό
και ξαπλωμένη, μόνη σου, χαζεύεις στον γιαλό.

Συννεφιασμένη μένεις, θλιμμένη σκεπτική ,
η ανάσα σου μυρίζει, έγινέ αποπνικτική.
Σε βασανίζουν χρόνια, υπάνθρωποι γυμνοί
πολιτικοί, σατράπηδες, αποκρουστικοί.

του Δημήτρη Ζ.

Δια νόμου

Δια νόμου από χθες,
δυο λέξεις, φίλες αγαπημένες
έξω απ’ το σπίτι κλείδωσα.
Χώρο, να τις κοιμίσω, δεν έχω πλέον.

Τον παράνομα κλεισμένο
ημιυπαίθριο χώρο της ψυχής μου, ελευθέρωσα.
Η τακτοποίηση των αναγκών μου
προσωπική υπόθεση.
Στο σπίτι μου κουμάντο εγώ κάνω.

Προκειμένου νόμιμος να είμαι
την κοκέτα απ’ το μπαλκόνι χάρισα,
στη θέση τους όμορφα λουλούδια έβαλα
κι όμως, πιο μελαγχολικά τώρα γράφω.

Οι δυο τους άλλωστε, στην κρύα τσιμεντούπολη
τόσο ξένες νιώθανε, χρόνια τώρα.
Ένα βράδυ τις άκουσα που το λέγανε.
Και τι κρύο χειμώνα, εκεί έξω είχε, Θεέ μου, πως άντεξαν.

Κάπου αλλού, θα βρουν να μείνουν, ελπίζω
κάπου αλλού, ο νόμος, τα ορφανά αλλιώς θα βλέπει,
δεν θα τα στοιβάζει σε μπαλκόνια,
δεν θα τα κρύβει σε υπόγεια.

Από χθές λιγομίλητος είμαι,
βαρετός και στενάχωρος.
Γεια σου Φιλοξενία.
Γεια σου Φιλοτιμία.
Καλό σας ταξίδι.
Θα σας θυμάμαι, για πάντα.

Υγιεινός και εφήμερος.

Πρώτα ο ήλιος, μετά ο αέρας
τα σύννεφα διώχνουν την αισιοδοξία.
Πρώτα η μάνα, μετά ο πατέρας
χωρίς όρια η ανθρώπινη ματαιοδοξία.

Σημαία που κυματίζει
ανεξάρτητα καιρού.
Αυτοκίνητο που αιωρείται
ελλείψει οδηγού…

…και μιας και στο 'πα, παραδέξου πως
η ανθρώπινη, καθημερινή ανεμελιά
σπρώχνει τον άνθρωπο, στην αδιαφορία
Δίνοντας στην αντίδραση αναβολή
ο πλανήτης, αισθάνεται έντονη δυσφορία.

Ανακυκλωμένη δύναμη,
αποκεντρωμένη ανάγκη.
Αποβουτυρώνοντας τη θέληση
γίνεσαι χαλβάς, για νηστεία
Υγιεινός, μα εφήμερος.

Για την Ελευθερία.

Ελευθερία, πόσες φορές με ταξίδεψε η φωνή σου.
Κάθε ταξίδι διαφορετικό, καλύτερο απ’ το προηγούμενο ήταν.
Συντροφιά με το μοναδικό βελούδινο ύψος της φωνής σου
παρέα με τα όνειρα, απογειωνόμουν και αφηρημένος έμενα για ώρες.

Μουσική δεν άκουγα, στίχους δεν θυμάμαι
την μοναδική χροιά της φωνής σου όμως, ποτέ δεν θα ξεχάσω.

Στον γάμο μου σε φαντάστηκα, να παίζεις μόνο για μένα
και εγώ καθισμένος στο πάτωμα να σε ακούω αιωρούμενος πάνω απ’ τους καλεσμένους.

Από τον γάμο μου αυτό θυμάμαι πιο πολύ
το ανύπαρκτο ονειρικό ταξίδι θυμάμαι, μόνο αυτό.

Ποιήματα στο όνομά σου γράφω Ελευθερία
Γιατί οι λέξεις στην ποίηση και οι νότες στην μουσική
και η χροιά της φωνής, αποτελούν…
…τον αθάνατο τρόπο επικοινωνίας, ανθρώπων και γιγάντων.

Κληρονομιά.

Η τέχνη γοητεύει το μυαλό
όπως το καλοκαίρι ελκύει την ζέστη.
Τα όνειρα πραγματοποιούνται
για να απογειώνουν τον νου.

Οραματίζεσαι μια καλύτερη ζωή,
μια δίκαιη κοινωνία, με καλύτερους ανθρώπους.
Φιλοδοξίες πραγματώνεις καθημερινά.
Έτσι τον Θεό μιμείσαι και αυτό όμορφο είναι.

Εξάλλου δεν είναι ντροπή
στον Πατέρα σου να μοιάσεις.
Ίσως αυτός να είναι και ο σκοπός, για τον οποίο υπάρχουμε.
Υπάρχουμε, για να ξεκουράζουμε τον Θεό.

Ο άνθρωπος κληρονόμησε την Αρχιτεκτονική
από τον Θεό για τον Θεό.

Καλοκαίρι στην Αθήνα.

Καλοκαίρι στην Αθήνα
ο κόσμος αραιώνει
μα μεις περνάμε φίνα
κάθε που μας νυχτώνει.

Λυκαβηττό περπάτησα
Πλάκα και Κολονάκι
κάθε που σε αγκάλιαζα
μου έσκαγες φιλάκι.

Μπουζούκι ακούω τρίχορδό
στίχους που αγαπάω
απόψε και τους φίλους μου
έτσι εγώ ξεχνάω.

Αθήνα με μεγάλωσες
με την σκιά του βράχου
με το φεγγάρι συντροφιά
να μένω από κάτω.

Καλοκαίρι στην Αθήνα
ο κόσμος αραιώνει
μα μεις περνάμε φίνα
κάθε που μας νυχτώνει.

Του Δημήτρη Ζήνα (Blog)

Μικρή παραλλαγή Ι:

Μπουζούκι ακούω τρίχορδό
στίχους που αγαπάω
και έτσι τις ακρογιαλιές
εύκολα τις ξεχνάω.

Μικρή παραλλαγή ΙΙ:

Αθήνα με μεγάλωσες
με την σκιά του βράχου
με το φεγγάρι συντροφιά
πηγαίνω πάνω κάτω.

Αφιερωμένο στην κυρία Ελένη Νικ. Δάλλα, που πολύ όμορφα περιέγραψε* το αραίωμα του κόσμου στην Αθήνα! (Τους χαιρετισμούς μας λοιπόν στην Ποιήτρια και σε όλους τους φίλους του «σταθμού»). Δ.Ζ.

Ερωτικοί ήχοι και μελωδίες

Η μεγάλη χωρητικότητα της γνώσης,
με οδηγεί, με κλειστά μάτια στο μέλλον.
Η μελωδία της, όταν καθρεπτίζεται μόνη σε νερό,
θέτει αυτόματα ερωτευμένο, όποιον την αγαπήσει.

Κιθάρας ήχος, ζεσταίνει τα κρύα βράδια
και δημιουργεί μητρική ατμόσφαιρα, η μελωδία, το μωρό της κοιμίζει.

Τα καλοκαίρια σαν κάθομαι με φίλους να πιω δυο ποτά,
νοσταλγώ τον χειμώνα, την παγωνιά.

Οι κρύοι και απόμακροι κανόνες της κοινωνίας αντικατοπτρίζουν τον φθόνο,
άγονη γραμμή λεωφορείων, που οδηγεί σε απρόσιτους προορισμούς.

Απαραίτητα, πολλές φορές συμβιβαζόμενος, φθείρομαι.
Ανασκουμπώνομαι κάθε που με ενοχλεί κάτι.
Αναστατώνομαι όταν μια φιλενάδα απ’ το χθες με θυμηθεί.
Τα όρια της φιλίας με δυσκολία, κρατούν σε απόσταση το πάθος.

Όταν δυο σώματα, ψάξουν το ένα για το άλλο,
οι νύχτες ομορφαίνουν, λάμπουν, αρώματα αναβλύζουν και μουσικές και ήχοι.
Δεν μετρά αν χειμώνας είναι ή καλοκαίρι θα ’ρθει.
Ούτε ο χρόνος μετράει, ούτε ο χώρος, ούτε τίποτε.
Η κλίμακα της έλξης στρεβλώνει απρόσμενα την πραγματικότητα.

Της εποχής μου ο Όμηρος

Ποιήματα πολλά δεν θέλω να διαβάζω·
φτάνουν λίγα και αυτά που διάβασα μικρός.
Δεν θέλω να μπερδευτώ, ούτε το φως τους θέλω.

Όταν οι σκέψεις σαν κόμπος γίνουν, θυμώνω
και γράφω…
Οι λέξεις γίνονται βαγόνι, συρμός, άνεμος.

Μου φτάνει ο Όμηρος της εποχής μου.

Ο ήλιος.

Πώς να μην προσέξεις τον ήλιο το πρωί σαν βγαίνει
την φύση καλημερίζει και τους πάντες απλόχερα.
Πώς να μην αγαπήσεις το κελάηδισμα πουλιών
ακόμη κι αν σε πόλης πίνουν νερό τα βρομόνερα.

Γιατί να μην αγαπήσεις την ζωή, όταν φίλους έχεις,
μια καλημέρα να σου πουν, κι αυτό αρκεί…
… και περισσεύει ίσως, γιατί…
..πηγή αγάπης η φιλία, που ποτέ δεν στερεύει,
όσα χρόνια κι αν περάσουν, οι φίλοι σε περιμένουν υπομονετικά.
και συ το ίδιο κάνεις.

Λένε ότι τα ωραιότερα ποιήματα για την ανατολή,
με συννεφιά γράφτηκαν ή βράδυ.
Κι όμως χρόνια περίμενα αυτόν τον Ήλιο.
Και την ξαστεριά περίμενα και ήρθε.
Λαμπερός σαν εμφανίστηκε, όλους μας ζέστανε ακαριαία.
Φτάνει για όλους…
… και περισσεύει…
απόλαυσέ τον, δωρεάν της φύσης Δώρο.

Ο φίλος

Ο άνθρωπος θέλει τον θεό, σε ανθρώπινο μέγεθος,
όχι για να τον προσβάλει, μα για να τον κάνει φίλο του.
Έτσι, πιο εύκολα τη σημασία της ύπαρξής του νιώθει.
Η μοναδιαία αναγωγή του υπερφυσικού, τόσο σοφή ιδέα!

Θεϊκή ομορφιά, θεϊκή δύναμη και σκέψη,
όπως η φιγούρα που τα πρωινά ακολουθάς.
Τόσο όμορφο να περπατάς μαζί της!

Ανθρωπομορφώνοντας το θεικό,
απομυθοποιείς το άφταστο,
κατανοείς το σύμπαν.

Στο cinema.

Όταν το ένστιχτο ακολουθήσεις δυο φορές
και τα αυτιά σου, σφραγίσεις στις σειρήνες
παρέα με τους ήχους της σιωπής, θα θυμηθείς,
πως μεγαλώνοντας, στερεύουν τα ποτάμια.

Όταν το βλέμμα σου αγαπήσει, το όμορφο
και από το πλάνο ό,τι περίσσεψε, αφαιρέσεις,
κρυμμένο μέσα στα όνειρα σου θα με βρεις
και τα καλά σου ρούχα, για μένα θα φορέσεις.

Ίσως για πάντα οι αισθήσεις, μείνουν έτσι, παγωμένες,
σαν μία εικόνα χαλασμένου cinema
μονότονη η εικόνα κι η σιωπή κι ο ήχος μένουν,
μα πιο καλύτερα απ’ τα μαύρα δειλινά.

Η ζωή χωρίς την αληθινή φιλία. (Σ' αναζητώ)

Η ζωή χωρίς την αληθινή φιλία
αδειάζει, απογυμνώνεται.
Έτσι γυμνή σαν βγαίνει στους δρόμους,
από άδειους ανθρώπους αποθεώνεται.

Η ζωή χωρίς το αληθινό χαμόγελο
μοιάζει συννεφιασμένη λίμνη.
Όπως συννεφιασμένα τα πρόσωπα της πόλης,
σκεπάζουν την κακομοιριά της.

Η ζωή χωρίς χάδι…
λυγμός μικρού παιδιού…
…δυναμώνει…
…διαδηλώνει…
…με τον τρόπο του.

Χαμένο δειλινό

Όλα αυτά που καθημερινά χάνεις,
κρασί παλιό, που ποτέ δεν ήπιες
και για αυτό πονάς.

Όταν το χαμόγελο ψάχνεις…
σημαίνει ότι το είχες
και το εκτιμάς.

Η σημασία του απλού,
ονειρεμένη ζωή ευτυχίας,
ολοστρόγγυλος ήλιος δειλινού,
χαμένος στον ίσκιο απρόσμενης αποτυχίας.

Η ηδονή του νου,
σημαντικότερη της σάρκας.
Πλέει το σώμα ρυθμικά
στον κυματισμό μιας βάρκας.

Ο υπόγειος καημός

Ο πόλεμος των γενεών, θυμός·
Τηλεφωνικής σαρκός, ο κήπος.
Βοηθά την αναπροσαρμογή,
θέλει την ανακατάταξη.

Ο υπόγειος των αγελών, καημός,
με τα κινητά στο χέρι όλη μέρα,
μοιρολογεί το χθες, αυτο-αναφλέγοντας
… κάθε ελπίδα, κάθε ζωντάνια.

Όταν έτσι αισθάνομαι…

Όταν έτσι αισθάνομαι…
Τα φώτα χαμηλώνω…
στο πάτωμα ξαπλώνω και…
στα γόνατα αρχίζω να γράφω.

Όταν έτσι αισθάνομαι…
Σκέφτομαι ότι…
υπάρχει κάτι που φοβάμαι
και αυτό είμαι εγώ…

Ποιος άραγε
στην καρδιά μου σκορπίζει,
κάθε που βρέχει…
κομμάτια από όνειρα;

Μιλώ για τα μικρά όνειρα,
παζλ, που όταν καταφέρνω να ενώσω..
ο ουρανός αστράφτει…
τόσο που τρομάζω,

τόσο φως δεν το αντέχω…

του Δημήτρη Ζ.

Των αστεριών μουσικά λουλούδια

Θυμωμένος πολλές φορές με την ίδια την ύπαρξή μου, ποιήματα γράφω.
Η κατάρα και η ευχή του να κουβαλάς πάντα μαζί σου,
στίχους που για να τους γράψεις, πρώτα εξατμίσθηκες.
Μια παράξενη υπερφόρτωση και ταυτόχρονη στέρηση,
δημιουργεί ζηλευτή τέχνη, μερικές φορές ακόμη και νέες αξίες.

Και συ δεν πάς πίσω όμως,
Απεγνωσμένα προσπαθείς να αναρρώσεις,
από τον ανούσιο πληροφοριακό βομβαρδισμό.
Την καταραμένη αφόρητη καθημερινότητα μίσησες.
Ένας φανταστικός και παγκόσμιος συναισθηματικός πόλεμος,
σε έχει φοβίσει, σε κάνει να τρέμεις.
Μόνο όπλο σου, η φαντασία και οι σκέψεις.
Μερικές φορές και το μελαγχολικό σου χαμόγελο βοηθά.

Σαν χθες ήταν που βόλτες, σε έκανα στα μέρη που μεγάλωσα,
έτσι σε έβαλα μέσα στα όνειρα μου.
Εγώ, σαν Οδυσσέας δέθηκα στο κατάρτι των ονείρων μου και πάλεψα,
αντιστεκόμενος στο εγώ, μιας καλημέρας, πόνεσα.

Πολλές φορές δεν έχεις άλλο, από το να κάνεις τον άλλο να σε μισήσει.
Έτσι ξέρεις ότι θα ξεφύγεις τουλάχιστον, το κατάρτι θα αντέξει.
Η απόσταση εξάλλου μεγαλώνει με δύο τρόπους.
Όταν… ένας από τους δύο απομακρυνθεί,
ή όταν… και οι δύο φύγουν… διακτινιστούν στα αστέρια.

Τότε δεν κάνει πίσω να κοιτάξεις, θα τυφλωθείς!
Η θυμωμένη ύπαρξη θα λάμψει σαν δάκρυ… και εσύ θα πονέσεις.
Πιο εύκολο να ζεις χωρίς αγάπη είναι….
Όσα και αν άντεξες, όσα κι αν έκανες,
μια γαλάζια νύχτα, όλα αέρας θα γίνουν….

Όμως, μια μέρα που όλα θα τα έχεις ξεχάσει…
εκεί που δεν θα το περιμένεις δηλαδή….
τα αστέρια θα αγκαλιάσουν τα πιο όμορφα λουλούδια.
Στα όνειρά σου θα τα φέρουν, δακρυσμένα από χαρά.
Τα λουλούδια θα αναβλύζουν μουσικές εικόνες και μνήμες,
τα μουσικά μονοπατάκια, θα γίνουν ηχητικές λεωφόροι,
θα ακουστούν μέχρι το γειτονικό μας, παράλληλο σύμπαν.

Αχ, λίγο ακόμη και θα ήσουν αυτό που ονειρεύτηκα.
Αλλά τι κρίμα, αμελητέα η ποσότητα αγάπης,
δεν έφτασε ούτε για μια σου γιορτή.
Παραισθησιογόνος αστική δημιουργία ο έρωτας μοιάζει.
Σε ταξιδεύει από δωμάτιο σε δωμάτιο, χωρίς να σε βγάλει καν στο παράθυρο.

Χωρίς τίτλο

Διακόπτουμε για διαφημίσεις….

OVERFLOW!!!

Διακόπτουμε για διαφημίσεις…

Δύσκολο πράγμα ο απογαλακτισμός!!!

Το ονειροπόλο βλέμμα.

Κάθε που θα το νιώθω, τα σύννεφα όψη θ’ αλλάζουν.
Θα γεννούν εικόνες, είδωλα, σκέψεις.
Η συννεφιασμένη σου δύναμη, απλόχερα σπίθες θα μου χαρίζει.
Φλόγες του παραδείσου, της κόλασης άγγελοι.

Δεν ξέρω αν ποιήματα θα γράφω για πολύ, αυτό με διαλύει το βλέπω.
Ξέρω όμως, πως με τις λέξεις ερωτευμένος όταν είμαι, τα πάντα υποφέρω.
Μια δακρυσμένη νύχτα, είδα την δύναμη που τις λέξεις μαγεύει.
Αυτές, υπνωτισμένες, αόρατο συναισθηματικό μονοπάτι ακολουθήσανε
και δημιουργήσανε…κινούμενες σκέψεις και μουσικές.

Είμαι σίγουρος πως…
Το ίδιο μονοπάτι ακολουθώντας ένα βράδυ, στο όνειρό μου θα έρθεις ξανά.
Στο μπαλκόνι του ονείρου, θα σε περιμένω.
Με μάτια κλειστά, στο κάγκελο επάνω, ακροβατώντας.
Με ανοιχτό το μυαλό, ανοιχτή την ψυχή και τα χέρια.

Όπως τότε, που ονειροπόλα παιδιά, με ένα βλέμμα τα είπαμε όλα.
Αυτό το βλέμμα ενσωματώσαμε.
Αυτό νοσταλγούμε.
Αυτό για πάντα θυμόμαστε,
για πάντα… θα μας εμπνέει…


Του Δημήτρη Ζ.

Μία γυναίκα...

Μια γυναίκα που φεύγει μόνη.
Μια γυναίκα παίρνει το χιόνι, την παγωνιά.
Μια ηλιαχτίδα μέσα τρυπώνει
Μια ηλιαχτίδα βρέθηκε μόνη, σε μια γωνιά.

Τον έρωτα φαντάστηκα όχι με φτερά…
αλλά με νυστέρι και μάσκα χειρουργού.
Με σύγχρονα laser ρομποτικά,
στην καρδιά των ανθρώπων,
συναισθηματικά εμφυτεύματα να τοποθετεί.
Ταυτόχρονα, τα πάθη βαθιά να κρύβει.

Γιατί… σαν έξω βγουν, οι γιορτές σβήνουν….
…τελειώνουν δηλαδή…

Τότε η ασταθή ισορροπία ξεκινά…
Οι θυμωμένες λέξεις ξεχειλίζουν τον νου
και οι ανείπωτες ιστορίες περισσεύουν.
Οι θυμωμένες σκέψεις σε εγκλωβίζουν,
και οι αλλόκοτες θεωρίες σε μαγεύουν.

Δοκιμάζοντας την γεύση της αμαρτίας,
ο εθισμός παραμονεύει σαν κόρακας.
Δαμάζοντας την επιθυμία της σκέψης,
κινδυνεύεις να μείνεις φυτό, νοητικά νεκρός.

Η ζωή αλλάζει μόνο όταν το φως σε πλημμυρίσει.
Όταν σε σκοτεινό δωμάτιο…
…εκεί που δεν το περιμένεις…
…έτσι από το πουθενά δηλαδή…

…μια ηλιαχτίδα μέσα τρυπώνει
Μια ηλιαχτίδα που βρέθηκε μόνη, σε μια γωνιά.
Μια γυναίκα που μένει μόνη.
Μια γυναίκα που είδε το χιόνι, την παγωνιά.

Του Δημήτρη Ζ.

Για κάποιες αγάπες δεν πονάμε…

Οι στιγμές που γίνανε χρόνια σε σημάδεψαν φίλε μου.
Οι χαρές που κρύβονται στα δάση…
για πάντα θα σου λείπουν.

Κάποιους φίλους δεν τους κλαίμε…
όταν αυτοί φεύγουν για τους ουρανούς,
μαζί τους κρατάμε στην γη σαν άγκυρες.

Για κάποιες αγάπες δεν πονάμε…
όταν χωρίζουμε από αυτές,
μια ζωή για αυτές πονάμε…

Μέρες ανέμου, μάτια φωτιές,
που να χωρέσει όλος ο πόνος,
γαλάζια φύση, πράσινα μάτια έχεις και αυτό πονάει.

Σαν φύγει των λουλουδιών σου η γη,
η απουσία χρωμάτων θα μοιάζει ανυπόφορη…
Η μονοτονία θα σκεπάσει σαν σεντόνι την ζωή μας.



Δημήτριος Ζ.

Στο αστέρι.

Ποτέ ξανά μην αφήσεις τόσο βαθιά να σε δουν.
Οι μέρες που έφυγαν πίσω δεν ξαναγυρνούν,

Και εσύ το άλλον επιφανειακά να κοιτάς.
δεν έχει νόημα για ότι έκανες ποτέ σου να πονάς.

Τις πόρτες που ανοιγοκλείνουν κάθε τόσο,
να κλειδώνεις καλά τα βράδια, μέσα μην τρυπώσω.

Και εγώ θα κοιμάμαι από εδώ και στο εξής, μόνος.
Τα ορφανά μου όνειρα, θα στύβω, σαν να με ψυχολόγος.

Όποτε θέλεις, άνοιξε, τα κλειδιά μου, έχεις για πάντα,
εγώ στα αστέρια θα σε ψάχνω στα ουράνια.

Καληνύχτα!

Δεν θέλω τραγούδια άλλα να ακούσω, ούτε μουσικές, ούτε λόγια.
Τα αυτιά μου να κλείσω και όπως είμαι κέρινο ομοίωμα, να σιγολιώνω μέρα τη μέρα.

Δεν θέλω να δω τίποτε άλλο όμορφο ή άσχημο, γέλιο η στεναχώρια.
Τα μάτια μου να κλείσω και να ζω μονάχα στα όνειρά σου, μαζί να είμαστε όλη μέρα.

Κι όταν το κορμί μου λιώσει, να μην σκεφτώ αν άξιζε.
Κι όταν η ψυχή μου πετάξει, να μην σκεφτώ τι άλλαξε.
Καληνύχτα, Καληνύχτα φιλάκι μου, καληνύχτα.

Γράφοντας στην φεγγαρόσκονη!

Γράφοντας στην φεγγαρόσκονη.

Τι δώρο να κάνεις σε κάποιον που τα όνειρα σου, χωρίς να το ξέρεις είδε.
Αλήθεια, τι χρωστάς σε αυτόν που σε ανάστησε λίγο πριν σβήσεις στην καθημερινότητα. Τις μέρες όλες γιορτές έκανε και τα μικρά σπουδαία.

Περπατώντας ένα απόγευμα στις όχθες του Νείλου είδα, ιερογλυφικά στίγματα να αποκωδικοποιούνται σε δευτερόλεπτα.
Μυστικά αιώνων τρύπωσαν μέσα μου σε χρόνο μηδενικό, μετατρέποντας το σκοτάδι μου σε εκτυφλωτικό φως.
Σουρουπώνοντας το φως αυτό με οδηγούσε στο πιο στενάχωρο, δακρυσμένο σταυροδρόμι.
Μάλλον όχι, όχι, όχι σταυροδρόμι ακριβώς…. Σαν γλώσσα φιδιού έμοιαζε, που διαχωρίζεται στα δύο στο τέλος.

Στην μια της άκρη, είδα… ανθρώπινο χαρακτήρα που γνωρίζω πολύ καλά.
Στην γύρω περιοχή του Νείλου άγνωστος είναι, απλός ψηφοφόρος της Αιγύπτου.
Χρώμα μαύρο έχει, με τον κασμά στο χέρι μια ζωή, μοιάζει τίποτε να μην του λείπει.
Στα μάτια του σαν κοιτάξεις το βάθος περιορισμένο είναι, πολύ ρηχό, έτσι έμεινε γιατί… δεν θέλησε το γέλιο και τα γεράματα από κανέναν να στερήσει.

Στην άλλη άκρη της γλώσσας, υπάρχει μια μορφή αμφιλεγόμενη, μορφή όμως.
Πρόσφερε στον κόσμο τροφή και γόνο στον Νείλο.
Σαν βρέχει, μοναδικός που τον ουρανό κοιτάει.
Ψάχνει μέσα στα εκατομμύρια των δροσοσταλίδων την δική του.
Όταν την βρήκε δεν την άφησε ποτέ από κοντά του.
Ότι κι αν σήμαινε αυτό, το έκανε.
Πόνεσαν πολλοί μα έπρεπε να το καινή. Τώρα όλοι το μάθανε.

Δίπλα του, πολλούς δικούς του ανθρώπους δεν έχει…
…με το μοναδικό του αστέρι μιλάει όλη μέρα.

Πολλοί, λόγια του αέρα τα είπανε, μα αυτός σκυμμένος, σχεδόν γονατιστός, εστιάζοντας με το τηλεσκόπιο στον ουρανό του…
…διαβάζει τα αποτυπώματα στην φεγγαρόσκονη.
Μαγεμένος μένει για ώρες… για αυτόν, αυτό είναι ζωή και αυτό μοιράζεται.

Ροζ χρώμα έχει η μορφή του, ανοιχτό ροζ, απαλό, σαν ρούχο ξεπλυμένο.

Πόσες φορές δεν δάκρυσε επειδή κάποιος τον κοίταξε στα μάτια, όπως δεν έπρεπε.
Καλά δεν λογάριασε πόσο κοστίζει ενός παιδιού το χαμόγελο.
Ποτέ του δεν έμαθε τι πρέπει να απαντήσει στο δάκρυ ενός έφηβου.
Τα βράδια ακόμη και σήμερα, στον ύπνο του πετάγεται μερικές φορές, τα παιδιά του ακούει να πνίγονται και σαν τρελός τρέχει να τα βρει, πόσο τα αγαπάει, αλλιώς όμως.

Τι και αν ραδιοφωνικά κύματα εξέπεμπε στα παιδιά του, με ισχύ χιλιάδων watt, σε συχνότητες βραχέων, εικοσιτέσσερις ώρες το εικοσιτετράωρο.
Η συχνότητά του ποτέ δεν εντοπίστηκε από τους άλλους.
Σκέψεις, ιδέες, αγάπη, στοργή… όλα χάθηκαν στο απέραντο σύμπαν.

Του Νείλου τα δακρυσμένα μονοπάτια … είδα και πόνεσα όσο ποτέ.
Όλοι με βλέπανε εκεί πως ήμουν, εκεί στεκόμουν… αλλά…
… διακτινισμένος στα αστέρια μαζί σου ήμουν.